Gebouwen voor gezondheidszorg

Ziekenhuizen zijn representatief voor alle typen gebouwen voor de gezondheidzorg. In het recente verleden werden ze gebouwd als van de samenleving afgekeerde eilanden die het exclusieve domein vormden van artsen, technici en verpleegkundigen; bevrijd van de invloed van het alledaagse reilen en zeilen in de maatschappij erbuiten zou dit een garantie bieden voor het optimaliseren van medische processen. Hun plaatsing in de stad onderstreepte hun bijzondere status: het waren naar binnen gekeerde molochs die, meestal in de nieuwbouwwijken gesitueerd, omringd werden door een niemandsland met de parkeerplaats als enige verbinding met de buitenwereld. Het waren symbolen van een duidelijk dogma: gezondheid is iets medisch. Dit dogma is achterhaald. De muren – institutionele, financiële, mentale, en de werkelijk gebouwde – worden langzaam maar zeker weggeruimd, het onderscheid tussen het actief bijdragen van patiënten aan het stimuleren van een gezondheid, en het passief ondergaan van medische ingrepen in ziekenhuizen begint te vervagen. Dat veronderstelt een fundamentele andere architectuur van de gezondheidszorg – en die begint bij een ander distributiemodel van medische faciliteiten. De dagen van het algemene ziekenhuis als een autonoom opererende aanbieder van medische diensten lijken geteld.